ADHD

De jongens die ik heb gefotografeerd, waren allemaal een beetje nerveus toen ik op bezoek kwam. Ik vond het mijn taak om rust uit te stralen en hun veilige plek veilig te laten blijven. Ik heb mijn camera aan hen gegeven ,en daarmee geef ik mijn “wapen” eerst aan hen en stel me kwetsbaar op, zodat ze eerst van mij een paar foto’s konden maken. Zo brak ik het ijs. Daarna vroeg ik aan de ouders of ik alleen met hen de shoot mocht doen zodat we op elkaar konden afstemmen. ((ADHD) Kinderen raken snel afgeleid en laten zich afremmen met hun ouders in de kamer). Dit bleek voor mij en voor hen een goede aanpak te zijn. Ik mocht hun visie op hun huis bekijken, al was het enkel de indeling ervan. Soms kreeg ik meer informatie, cadeaus wel te verstaan. De kinderen waren in de leeftijd van 8-10. Op deze leeftijd zijn ze nog niet genoeg bewust van zichzelf en juist lekker puur en soms onbezonnen. Daarom heb ik voor deze leeftijdsgroep gekozen.

Op de momenten dat ze druk waren, vroeg ik ze om hun aandacht op mij te richten. Zo ontstonden er enkele momenten die zeer gespannen en spannend tegelijk waren. Ze vonden het moeilijk om zo maar te stoppen met datgene ze mee bezig waren, maar tegelijkertijd waren ze toch ook geïntrigeerd door mijn aanwezigheid en richtten toch hun energie op mij. Hierdoor ontstond een contrast in hun wil en de beleefdheid die ze geleerd hebben hoe om te gaan met vreemden, een zeer intrigerende spanning. Dat was het moment dat ik een foto nam.