Wanneer ik fotografeer, heb ik het gevoel dat alles kan, dat ik alles kan. Mijzelf uitdagen om te kijken of ik de foto kan maken is voor mij een cruciaal onderdeel van het proces. Iedere situatie verlangt een andere aanpak.
Wanneer ik mijn camera uit mijn tas pak, al dan niet de analoge, voel ik iedere keer diezelfde spanning. Ik wil presteren, hoe kan ik het beste resultaat krijgen en hoe stel ik die persoon het meest op zijn of haar gemak? Waar ligt dit keer het perfecte balans tussen comfort en ongemak? Hoe ver ga ik, durf ik dingen te vragen aan mensen die ik nodig acht om het beste resultaat te krijgen? Durf ik bijvoorbeeld te vragen of ze naakt willen poseren als ik denk dat het dé foto gaat opleveren? Hoe ver stap ik uit mijn comfortzone? Hoe ver stapt hij/zij uit zijn/haar comfortzone? Door mijzelf deze vragen te stellen, hou ik mezelf scherp en blijf ik zoeken naar juist die ene foto. Meestal weet ik wanneer dé foto is gemaakt. Ik voel de zekerheid van dat moment. Dit vind ik het leukste moment van de shoot. Alles loopt synchroon en het beste resultaat is geleverd.
Daarna komt het bewerk proces. Ook hier geniet ik van. Is ‘de’ foto ‘de’ foto geworden of zijn er verborgen cadeautjes? Cadeautjes zijn foto’s waarvan je niet gelijk weet of het waardevol is. In deze foto’s zit altijd een fout die af en toe heel waardevol kan zijn. Dan kies ik een foto uit en bewerk ik deze soms op drie manieren om te kijken welke het beste past. Een spannend proces.
Het laatste is het leveren van de foto. Is het wat hij/zij wenst? Voldoet de foto aan zijn/haar verwachting en beter nog… De foto voldoet niet aan zijn/haar verwachting, maar is blij verrast. Deze reactie is ook onderdeel van het proces.

Kortom, ik ben fotograaf!

Jarg Woldhuis